Μία έκθεση του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης Στα πλαίσια της:
2ης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης:
Contrast / Αντίθεση
επιμέλεια: Βασίλης Καρκατσέλης
Γκαλερί Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης
Λεωφόρος Στρατού 2Α, τηλ. 2310 821 231
Εγκαίνια: Δευτέρα 9 Ιανουαρίου στις 20:00 Διάρκεια: 9 - 31 Ιανουαρίου
Ώρες Λειτουργίας : Δευτ. - Παρ. 10:30 - 13:30 και 18:00 - 20:00, Σαβ. 10:30 - 13:00, Κυρ. κλειστά
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ
(Έρημη χώρα - ΚΡΙΣΗ-μοι καιροί)
Το Γαλλικό Ινστιτούτο, με την υποστήριξη του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζει την έκθεση φωτογραφίας « Είμαστε όλοι θυμωμένοι », στο πλαίσιο της συνεργασίας με το 2ο Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης : Contrast / Αντίθεση. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, το Γαλλικό Ινστιτούτο στηρίζει την πρωτοβουλία αυτή και δίνει το λόγο στους καλλιτέχνες της πόλης μας και την προσπάθεια αυτή να αναδείξουν μέρος της δουλειάς τους.« Το θέμα της νέας έκθεσης, με τον παραπάνω τίτλο, δόθηκε για να βρουν την ευκαιρία να μιλήσουν οι φωτογράφοι εξωαισθητικά, να έχουν λόγο για μία μη φορμαλιστική φωτογραφία, να εκφραστούν πολιτικά. Για να τους δοθεί η ευκαιρία να πάρουν θέση με το έργο τους πάνω σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, να πουν την άποψή τους για τους δύσκολους καιρούς που περνάμε, για την αλλαγή στις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια, για την ευτέλεια της δημόσιας ζωής, την καταβαράθρωση των πολιτιστικών αξιών και γιατί όχι, για την αντίσταση στην κρίση αυτή που αρθρώνεται, όταν αρθρώνεται . Το αποτέλεσμα που θα παρουσιαστεί στη μεγάλη γκαλερί του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης είναι ακριβώς αυτό. Μία μεγάλη, σπονδυλωτή, αρθρωτή, ομαδική έκθεση που προσπαθεί να καλύψει με πολλά επιμέρους, όλα αυτά που θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι εγγράφονται στο κεφάλαιο χώρα, άνθρωποι και θεσμοί σε κρίση, μήπως και η τέχνη~ Τα αντικείμενα, οι εγκαταστάσεις, τα τοπία, οι σχέσεις, οι καταστάσεις είναι κλειστές. Οι άνθρωποι αυτής της χώρας διαφέρουν από τα στερεότυπα των ξέγνοιαστων διακοπών. Οι αντιδράσεις και οι αγώνες μιας ελάχιστης μερίδας κατοίκων της, αυτών που δεν αφήνονται και προσπαθούν να σταματήσουν την κατηφόρα, δεν απουσιάζουν από την έκθεση, επίσης. Φυσικά, ο κάθε φωτογράφος που συμμετέχει σε αυτήν, δίνει το δικό του περιεχόμενο στην έννοια κρίση - μοι καιροί, συνεισφέρει με τον δικό του τρόπο προσέγγισης στη διερεύνηση αυτής της χώρας και των προβλημάτων της και εκφράζεται με τη δική του φόρμα. Ας μην ξεχνάμε ότι το πολιτικό περνάει από το βαθύ προσωπικό. »Βασίλης Καρκατσέλης Επιμελητής
Στην έκθεση συμμετέχουν με φωτογραφίες τους οι: Σμάρα Αγιακάτσικα, Μαριρένα Γρηγορά, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κυριάκος Κατσαρέας, Δημήτρης Λουζικιώτης, , Δημήτρης Ζωγράφος, Άσπα Ζώγια, Σταύρος Δαγτζίδης, Δημήτρης Προκοπίου, Νίκος Κοτζαμπασάκης, Μαρίνα Προβατίδου, Βασίλης Καρκατσέλης, Σάββας Κόης, Έμμογλου Κοσμάς, Γιάννης Λογιοτατίδης, Βασίλης Βαρσακέλης, Στέλιος Καραθεοδώρου, Μαρία Καππάτου, Φιλίππου Στέλιος, Γιάννης Χολογκούνης και η EVI PETERSON.
Βίντεο Σταύρος Δαγτζίδης και εγκατάσταση Βασιλική Παραπούρα.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΘΥΜ&ΜΕΝΟΙ
Διανύουμε την πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα. Αυτοί που λέγαν τόσα χρόνια ότι ο καπιταλισμός πέθανε, επιβεβαιώνονται. Όλα αυτά που έκανε τα τελευταία είκοσι χρόνια, ασελγώντας πάνω στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και στις κατακτήσεις των εργαζόμενων δεν ήταν παρά οι τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις πριν από τον επιθανάτιο ρόγχο του.
Πόλεμοι, επεμβάσεις, βομβαρδισμοί, ακρότητες και φανατισμοί δείχνουν το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού κάτω από το όριο φτώχειας.
Πολιτισμοί καταστρέφονται, ήθη και έθιμα καταργούνται, λαοί ισοπεδώνονται. Η αυτοδιάθεση λαών και ανθρώπων είναι έννοιες που έχουν καταπατηθεί βάναυσα.
Η ελληνική κοινωνία είναι μέσα στο παιγνίδι του παγκόσμιου καταμερισμού. Προσπαθεί να πάρει ένα κομμάτι από την πίτα. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και της νεολαίας στρέφονται στο κυνήγι του κέρδους και την ιδιώτευσης. Στο ανώτερο πεδίο, πολιτική και πολιτιστική αφασία, ενώ στην κοινωνία αμοραλισμός, βία, φόβος, θυμός και ένας έρπον ρατσισμός κυριαρχούν, σ αυτήν που κάποτε ήταν γεμάτη ευαισθησίες. Το πιο ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, η νεολαία απαξιώνεται, η μεταναστεύει στο εξωτερικό η περιθωριοποιείται.
Θυμός γιατί μας πρόδωσαν αυτοί στους οποίους πιστέψαμε.
Θυμός γιατί τα όνειρα μας δεν πραγματοποιήθηκαν.
Στον πολιτισμό, το κιτς, τα σκουπίδια, η φθήνια και το κέρδος είναι στην πρώτη γραμμή.
Πως απαντά ο σύγχρονος καλλιτέχνης, ο σύγχρονος φωτογράφος, σε όλα αυτά? Πως αντιδρά? Μιλά? Αντιστέκεται?...η σιωπή είναι συνενοχή.
Είναι προφανές ότι η αλληγορία, η αφαίρεση, το συμβολικό θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην έκφραση των φωτογράφων. προτάσεις όχι μόνον φωτογραφικές, αλλά και εγκαταστάσεις, βίντεο κ.λ.π., είναι προς συζήτηση.
( μόλις άνοιξε). Όλα αυτά έγραφε ο υπογράφων σε ένα εσωτερικό κείμενο στις 4/12/08.
Είκοσι επτά μήνες μετά τι άλλαξε;
Αυτοί που μας έφεραν σ' αυτή την κατάσταση, σε συνεργασία με ξένα οικονομικά και πολιτικά κέντρα, αποφάσισαν να μας σώσουν.
Αυτοί που ευτέλισαν την ζωή μας, είναι δυνατόν να γίνουν οι σωτήρες μας~
Αυτοί που ευτέλισαν τους ποιητές, μοιράζουν βραβεία χωρίς αντίκρισμα.
Αυτοί που ευτέλισαν τους νέους, ιδρύουν Υπουργείο Νεολαίας.
Αυτοί που ευτέλισαν την τέχνη, βαφτίζονται κριτικοί τέχνης.
Αυτοί που ευτέλισαν την παιδεία, μας «κάνουν» μάθημα.
Αυτοί που ευτέλισαν την υγεία, να γίνουν οι σωτήρες μας.
Αυτοί που πούλησαν την πατρίδα μας, τρείς φορές, να γίνουν πατριώτες.
Αυτοί που μας έκαναν συνενόχους, τώρα ζητούν ευσυνειδησία.
Αυτοί που μιλούν για αξιοκρατία, την τορπιλίζουν συνεχώς.
Αυτοί που ποτέ δεν πληρώνουν, πάντα ζητούν να πληρώνουμε εμείς.
Αυτοί που για τα πάντα έχουν άσυλο, τώρα, ζητούν να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο ...;.
ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ
Σταύρος Δαγτζίδης